• Facebook - Grey Circle
Haaghoek 10 F000

9667 Sint-Kornelis-Horebeke 

België

© 2019. Webdesign by Klant & Klaar

Reiki… en de weg naar zelfvertrouwen - Deel I

28-Aug-2015

Deel 1 : Historiek van het ontbreken van zelfvertrouwen.

 

Vermoedelijk werden de zaadjes van mijn gebrek aan zelfvertrouwen geplant ergens in mijn vroege kinderjaren. Ik was een kind van ouders die het wilden maken in het leven. Mijn ouders waren afkomstig van de boerenbuiten. Ze trouwden en verhuisden naar ‘de grote stad’ om daar hun leven op te bouwen. Dit feit wekte ontzag op voor de mensen van het stille dorpje waarvan ze afkomstig waren. Mama was afgestudeerd als gediplomeerd verpleegster en was ook in die sector werkzaam. Mijn papa had het geschopt van lasser tot directeur in een grote firma van vliegtuigbouw. Als vanzelfsprekend hadden ze dan ook hoge verwachtingen van en voor hun enige dochter. Ik was een enigszins beschermd kind, dat door omstandigheden nogal veel onder de volwassenen zat maar waar ik wel steeds op liefdevol vangnet kon terugvallen.

 

Af en toe kwamen vriendinnetjes spelen of ging ik wel ergens heen, maar meestal speelde ik op mezelf. Als enig kind was ik dat zo wel gewoon. Mijn poppen waren steevast het decorum van ofwel vlijtige leerlingen op de schoolbanken onder het alziend oog van de strenge juf, ofwel weerloze patiënten, onderhevig aan de verzorgende capaciteiten van de al even strenge verpleegster. Wist ik toen veel dat later beide beroepen op één of andere manier deel zouden gaan uitmaken van mijn leven…

Als dochter van ouders die sociale status en aanzien nogal hoog in het vaandel droegen, werd ik dan ook naar een gerenommeerde meisjesschool met hoog aanzien gestuurd. Wie daar buiten kwam kon immers zeker universitaire studies aan. Dat was natuurlijk buiten mij om gerekend. Nu ik zo mijn rapporten bekijk, was ik blijkbaar het speelse en optimistische kind die de studies ‘te lichtjes’ opvatte. Mocht ik mij wat meer inspannen zou ik vast en zeker nog mooiere resultaten halen stond te lezen op mijn rapport van het eerste leerjaar! Ik was notabene de eerste van de klas met 90%, geen mis resultaat bedenk ik dan. Het jaar daarop verscheen ‘Anneke denkt meer aan spelen dan aan leren’ op mijn eindrapport, ondanks dat ik tweede van de klas was…

 

Uiteindelijk doorliep ik mijn lagere school zonder kleerscheuren. De kentering zat er aan te komen in mijn puberteitsjaren. De eerste jaren in de humaniora liepen nog vlotjes maar zoals de meeste pubers werd ik op een bepaald moment rebels, ging in tegen alle normen en waarden, deed (meestal) mijn eigen zin en studeren vond ik iets voor softies. Ik had betere dingen te doen, waaronder bvb stiekem sigaretten roken. Uiteraard waren de schoolresultaten er dan ook naar. Als eeuwige optimist vond ik zelf dat ik fantastisch goeie examens had afgelegd. Ik herinner mij dat mijn papa nog vaak de opmerking maakte dat ik naar mijn eigen zeggen dan minstens 100% zou halen. Ik heb nooit moeten overzitten, maar vakantiewerken werden een vast onderdeel van mijn grote vakantie. Toen ik dan toch eens met mindere punten naar huis kwam kreeg ik steevast de opmerking van mijn moeder: je moet het maar weten, je kan later maar gaan werken als WC-dame (of madame k*k* zoals zij het verwoordde), een beroep ver beneden hun status waardig… Zelf trok ik me daar toen geen bal van aan, ik zou wel zien wat het leven me zou brengen. Maar blijkbaar had deze herhalende opmerking zich onbewust toch diep in mij geworteld, wat pas ongeveer veertig jaar later zou blijken.

 

Uiteindelijk raakte ik ook zonder kleerscheuren de humaniora door en kwamen de hogere studies eraan. Ik wist voor mezelf dat universiteit te hoog gegrepen was voor mij. Maar… ik was een wereldverbeteraar en zou voor maatschappelijk assistent gaan studeren en zou later gaan werken met geplaatste jongeren. Wat een kanjer van een opdoffer voor mijn ouders! Dat hun dochter voor zoiets zou gaan studeren?! Grote consternatie bij mijn ouders: dat was iets voor hippies! (mijn kledingstijl ging ondertussen ook die kant uit) Mijn vader zag me immers als directiesecretaresse, en dan nog liefst in het bedrijf waar hij zelf directeur was. Zucht… ik mocht het proberen. Natuurlijk werd de plotselinge totale vrijheid die elke student wel ervaart me teveel en heeft dit mij de das omgedaan. Volgende overredingspogingen tot directiesecretaresse mislukten eveneens. Misschien moest ik dan maar voor een richting in het onderwijs kiezen? Daar viel plots alles op z’n plaats. Ik voelde me er goed bij, had eindelijk mijn draai gevonden en de rebel in mij was gaan liggen, tot grote blijdschap van mijn ouders waarschijnlijk.Ondertussen heb ik een parcours van hier tot in Tokio afgelegd wat mijn werkloopbaan betreft. Het heeft jaren geduurd eer ik terechtkwam maar ik moest zijn. Ook daar hebben mijn ouders de hand in gehad, met de beste bedoelingen weliswaar.

 

Ik heb van alles gedaan, en elke job heeft me wel iets van levensles bijgebracht. Ook heb ik les gegeven in een lagere school, een job die me veel voldoening gaf, tot daar mijn gezondheid een stokje in de wielen kwam steken. Ik ben ervan overtuigd dat alles een bedoeling heeft, want nu deel ik mijn kennis door en voor anderen. Ik geef healingen, misschien niet zo direct de verpleegster-zoals-wij-ze-kennen, maar ik ben wel bezig mensen om voor mensen te zorgen. Daarnet kwam op het terras een merel op me toegelopen en wees me nog eens op de bevestiging ervan. Een merel staat voor: voeden/zorgen.

 

Hoe reiki voor mij een les werd in zelfvertrouwen? Vertel ik een volgende keer, in deel 2.

Share on Facebook
Please reload

Archief
Please reload

Volg me
  • Facebook Basic Square